رها کنیم

برخیز تا ز غصه و غم دل رها کنیم
در بزم یار و باده ساقی صفا کنیم

بگذشته روزگار به غفلت شبانه­روز
حالی بیا که درد درون را دوا کنیم

زاهد ز عقل گفت سخن، گوش ما نرفت
ما رو به عشق کرده به پیمان وفا کنیم

یعنی بدان که ما رخ دل­دار دیده­ایم
هستی بداده­ایم ز کف، خود فدا کنیم

گر رازدار پرده، برون کرد حُسن خویش
بر ما شد این به نور رُخش سجده­ها کنیم

مهر علی (ع) و آل بُوَد دین ما و بس
با جان رویم تا که به مقصود جا کنیم

خواهیم دامنش به کف آریم، زاهدا
هر نیمه شب برای وصالش دعا کنیم

گرچه (ضعیف) هستم و دل پُر ز آروزست

این ادعای خویش نه بَهر ریا کنیم

دیدار

ساقی بیا و این قدحم پُر شراب کن
از عشق روی او دل ما را کباب کن

سوزان مرا ز وصال، ای طبیب عشق
هستی طبیب عشق، به حالم شتاب کن

بر دامن تو دست تولّا زدیم و بس
جانا بیا، بیا و به حالم عتاب کن

از دوستیّ تو، ره عشاق می­زنم
دیگر بیا پیاله مسکین شراب کن

آن کس که نیست دوست تورا، کافرست و بس
گر زاهد است و شیخ، تو او را عذاب کن

هر کس تو را شناخت، بُوَد عارف به حق
حق گفته است، نامه او پر ثواب کن

جامِ (ضعیف) گشته تهی، هست تشنه لب
از حُسن روی خود، دل او پُر ز تاب کن

خلقت

قبل از وجود بود جهان را وجود داد
ظاهر نمود خود چه قیام و قعود داد

خورشید و ماه و انجم و لیل و نهار را
هم بر و بحر و سبزه به هر جا زجود داد

کون و مکان و آدمیان را بیافرید
از حلق و از زبان و سخن این شهود داد

اجسام خلق کرده که جان را روان نمود
دل را بر آفرینش خود هم سجود داد

رحمانی و رحیمی خود آشکار کرد
پیغمبری به موسی و عیسی و هود داد

ختم پیمبری به محمد (ص) عطا نمود
بر ما کتاب و عترت و او را ودود داد

دارد هزار اسم به رحمت یکی غضب
یک ذره زان غضب که به عاد و ثمود داد

مخلوق نی توان که ز خالق کند مدیح
تعریف را خدا به (ضعیف) یادبود داد