رها کنیم

برخیز تا ز غصه و غم دل رها کنیم
در بزم یار و باده ساقی صفا کنیم

بگذشته روزگار به غفلت شبانه­روز
حالی بیا که درد درون را دوا کنیم

زاهد ز عقل گفت سخن، گوش ما نرفت
ما رو به عشق کرده به پیمان وفا کنیم

یعنی بدان که ما رخ دل­دار دیده­ایم
هستی بداده­ایم ز کف، خود فدا کنیم

گر رازدار پرده، برون کرد حُسن خویش
بر ما شد این به نور رُخش سجده­ها کنیم

مهر علی (ع) و آل بُوَد دین ما و بس
با جان رویم تا که به مقصود جا کنیم

خواهیم دامنش به کف آریم، زاهدا
هر نیمه شب برای وصالش دعا کنیم

گرچه (ضعیف) هستم و دل پُر ز آروزست

این ادعای خویش نه بَهر ریا کنیم