خلقت

قبل از وجود بود جهان را وجود داد
ظاهر نمود خود چه قیام و قعود داد

خورشید و ماه و انجم و لیل و نهار را
هم بر و بحر و سبزه به هر جا زجود داد

کون و مکان و آدمیان را بیافرید
از حلق و از زبان و سخن این شهود داد

اجسام خلق کرده که جان را روان نمود
دل را بر آفرینش خود هم سجود داد

رحمانی و رحیمی خود آشکار کرد
پیغمبری به موسی و عیسی و هود داد

ختم پیمبری به محمد (ص) عطا نمود
بر ما کتاب و عترت و او را ودود داد

دارد هزار اسم به رحمت یکی غضب
یک ذره زان غضب که به عاد و ثمود داد

مخلوق نی توان که ز خالق کند مدیح
تعریف را خدا به (ضعیف) یادبود داد